احمد زیدآبادی، کارشناس مسائل سیاسی، با انتشار یادداشتی با عنوان «مجرم شناخته شد» در کانال تلگرامی خود نوشت: «هیئت منصفهٔ مطبوعات عباس عبدی را با اکثریت آراء مجرم شناخت!آقای عبدی بعد از وقایع اسفبار دی ماه، داوطلبانه قلم را زمین گذاشت و از مطبوعات خداحافظی کرد.این موضوع با نارضایتی شدید مخاطبانش روبرو شد به طوری که بسیاری از آنها حتی دوستانش از جمله مرا زیر فشار گذاشتند تا او را برای ازسرگیری فعالیت رسانهایاش متقاعد کنیم.»
این کارشناس در ادامه افزود: «از این رو، آقای عبدی پس از مدتی سکوت مطلق، بل اصرار دوستان و آشنایان، بار دیگر قلم به دست گرفت و نخستین یادداشت خود را در روزنامهٔ اعتماد منتشر کرد. به محض انتشار، یک جمله از آن یادداشت با حساسیت برخی محافل روبرو شد و موجبات شکایت دادستان از او را فراهم کرد.عبدی در یادداشت خود نوشته بود: بدتر اینکه، اکثریت مردم هم با تصمیماتی که یک اقلیت رانتی از کف خیابان تحمیل کنند، همدلی نخواهند داشت.بعد از بروز حساسیتها آقای عبدی توضیح داد که منظورش از اقلیت رانتی شمار معدودی از تجمعکنندگان بوده است یعنی همان کسانی که با شعارهای تند خود در تجمعات، بعدها مورد اعتراض نهادهای رسمی هم قرارگرفتند.»
زیدآبادی نوشت: «توضیح منطقی آقای عبدی افاقه نکرد و پروندهاش تحت سه عنوان مجرمانه به دلیل همان یک جمله به جریان افتاد!حالا با مجرم شناخته شدن عباس عبدی از سوی هیئت منصفه او احتمالاً برای مدتی مشخص به محرومیت از فعالیت در رسانهها و فضای مجازی محکوم خواهد شد. به نظرم این چیزی نیست که باعث ناراحتی شخص او شود چرا که پیش از آن با تصمیم خود از فعالیت مطبوعاتی دست شسته بود و تنها با تقاضا و فشار دوستان و مخاطبان در تصمیم خود تجدیدنظر کرد.واقعیت این است که نوشتن دائمی و پیگیر در کشور ما به لحاظ شخصی حاصلی جز دردسر و ناراحتی و فشارهای همهجانبه از همه سو ندارد و چه بهتر که نویسنده، محملی قضایی هم برای دوری از این فضا پیدا کند!»
وی بیان کرد: «مخاطبان آقای عبدی اما از ننوشتن او سخت ناراحت میشوند و ممنوعیت احتمالیاش از فعالیت مطبوعاتی را مجازاتی علیه خود میدانند. عباس عبدی در چهار دههٔ گذشته و به طور خاص در سالهای اخیر از انگشتشمار روزنامهنگارانی بوده که به صورتی پیوسته و خستگیناپذیر در رسانههای کشور یادداشت سیاسی روزانه نوشته است. مخاطبانش قلم او را صدای خردورزی و هوشیاری و پختگی و سنجش عقلانی و اعتدال گفتاری و ادب و آداب روزنامهنگاری سیاسی در جامعهای میدانند که تمسک به عقل و اعتدال و ادب، برای عدهای به صورت بزرگترین اتهام و گناه در آمده است!از این رو واقعاً میخواهند که این صدا خاموش نشود.»
