فرهیختگان: قرار بود بازی نوجوانان با مراکش، ما را به شب شیرین مسابقه با این تیم در جام جهانی ۲۰۱۸ و آن برد دلچسب برگرداند اما این بازی در نهایت، یادآور شکست ناباورانه ایران روبروی چین در جام ملتهای ۲۰۰۴ بود. وقتی که مدافع میانی تیم ملی تصمیم به چیپ زدن گرفت و خراب شدن این ضربه، یک سوال بزرگ را در ذهن همه به وجود آورد:«این چه وقت چیپ زدن بود؟».
تصمیمی که حسام نفری در ان لحظه خاص از مسابقه گرفت، تصمیم درستی نبود. چیپ زدن پنالتی در چنین موقعیت حساسی، هیچوقت به سود تیم نیست اما به هر حال این راهی بود که مدافع تیم ملی بعد از یک تورنمنت نسبتا خوب امتحاناش کرد. حسام در این جام، یکی از بهترینهای تیم ملی بوده و حالا دیگر نباید در توصیف عملکرد او، فقط روی این صحنه متوقف شد.
اگر زمان به عقب برگردد، حسام حتما راه دیگری را برای زدن ضربهاش انتخاب میکند اما زمان دیگر به عقب برنخواهد گرفت. درست همانطور که یحیی هم نتوانست آن لحظه از تاریخ را تغییر بدهد. با این حال گلمحمدی حالا کجا ایستاده است؟ ۱۹ سال بعد از آن پنالتی، او یکی از موفقترین مربیان تاریخ فوتبال ایران است و کاری کرده که آن ضربه چیپ، در سایه همه دستاوردهای بعدیاش قرار بگیرد. این درست همان کاری است که حسام نفری جوان هم باید انجام بدهد. او از تلخی این ثانیهها، عبور خواهد کرد.
