ایده مرکزی کتاب بر یک پارادوکس استوار است. از یکسو، شبکههای اجتماعی و شکلهای نوین بسیج افقی توانستند در زمانی کوتاه جمعیتهای عظیمی را در شهرهای بزرگ جهان به خیابانها بکشانند و دولتها را با بحران مشروعیت روبهرو کنند. از سوی دیگر همین جنبشهای گسترده وقتی با مساله قدرت، نمایندگی، مذاکره و ساختن نظم جایگزین مواجه شدند، غالبا دچار ناتوانی شدند. بوینز استدلال میکند که مدل اعتراضات بیرهبر، افقی و متکی بر شبکه برای ایجاد اختلال در وضع موجود بسیار موثر است اما برای پر کردن خلأ قدرتی که پس از عقبنشینی دولت یا نهاد رسمی پدید میآید، ابزار کافی در اختیار ندارد.
کتاب بر پایه گفتوگو با بیش از دویست نفر از فعالان، شرکتکنندگان و ناظران در کشورهای مختلف شکل گرفته و همین دامنه میدانی، به آن عمق و اعتبار ویژهای بخشیده است. بوینز در بررسی نمونههایی از برزیل، مصر، ترکیه، اوکراین، شیلی، هنگکنگ و کرهجنوبی، نشان میدهد که چگونه در اوایل قرن بیستویکم، ایده افقیگرایی به الگوی مسلط کنش جمعی تبدیل شد. در این الگو، جنبشها از رهبری متمرکز، سلسلهمراتب رسمی و سازمانهای کلاسیک فاصله میگیرند و بر تصمیمگیری جمعی، خودجوشی و نفی نمایندگی سنتی تاکید میکنند. این شیوه در لحظه آغازین اعتراض، انرژی فراوانی آزاد میکند و احساس مشارکت مستقیم و همگانی را تقویت میسازد. در کنار این تحول، نقش شبکههای اجتماعی نیز در کتاب برجسته است.
وینسنت بیوینز روزنامهنگار و نویسنده آمریکایی است.او از سال ۲۰۱۱ تا ۲۰۱۶ به عنوان خبرنگار خارجی مستقر در برزیل برای لس آنجلس تایمز کار کرد، «جنبشهای نافرجام» با ۴۲۴ صفحه و تیراژ ۶۶۰ نسخه و قیمت ۷۲۰ هزار تومان توسط انتشارات ققنوس منتشر شده است.
