به گزارش همشهری آنلاین، به نقل از عصر ایران: در سال ۲۰۰۷، باستانشناسان در جستجوی کشتیهای غرقشده در دریاچه میشیگان، به مجموعهای از سنگهای چینشیافته برخوردند که شباهت زیادی به استونهنج داشتند.
این ساختارهای سنگی که گمان میرود بیش از ۱۰٬۰۰۰ سال قدمت دارند، در عمق ۱۲ متری کشف شدند. پژوهشگران معتقدند که این چینشهای منظم نمیتوانند یک پدیده طبیعی باشند.
کشف سازههای سنگی باستانی در اعماق دریاچه میشیگان
پروفسور مارک هالی، باستانشناس زیر آب از کالج شمال غرب میشیگان، سرپرستی تیمی را بر عهده داشت که این کشف مهم را انجام داد. او و همکارانش در عمق دوازده متری، ردیفی از سنگها را یافتند که بهطور دقیق و با فاصلههای یکسان چیده شده بودند.
این چیدمان، فرضیه دستساز بودن این سازه را تقویت میکند و نشان میدهد که این منطقه در دوران عصر یخبندان و پیش از شکلگیری دریاچه کنونی، روی خشکی قرار داشته است.
معمای حکاکی ماستودون روی سنگ گرانیت
پس از این کشف، در جریان یک عملیات غواصی برای بررسی دقیقتر سنگها، کریس دویل، عکاس زیر آب، سنگی را پیدا کرد که نقش برجستهای از یک ماستودون بر روی آن حک شده بود.
این حکاکی ماستودون اهمیت تاریخی ویژهای دارد؛ زیرا این حیوانات حدود ۱۰٬۰۰۰ سال پیش (حدود ۸۰۰۰ سال پیش از میلاد مسیح) منقرض شدهاند. محققان تاکید میکنند که این نقوش با دقت فراوان بر روی سنگ گرانیت حک شدهاند، مادهای بسیار سخت که کندهکاری بر روی آن نیازمند ابزارهایی پیشرفته بوده است.
کشف این حکاکی، شواهدی تازه از حضور و فعالیت انسانهای اولیه در این منطقه، حتی پیش از آنچه در تاریخ رسمی پذیرفته شده، ارائه میدهد.
