قهرمان رقابتهای اسکی آزاد مردان در بازیهای المپیک زمستانی میلان–کورتینا ۲۰۲۶، پس از کسب مدال طلا، از رویایی گفت که سالها در ذهنش پرورش داده بود؛ رویایی الهامگرفته از تصویری فراموشنشدنی: بالا بردن جام جهانی توسط لیونل مسی در سال ۲۰۲۲.
برای الکس فریرا، آن تصویر فقط یک لحظه قهرمانی نبود؛ نمادی بود از صبر، پشتکار و رسیدن به قله پس از سالها تلاش. او که پدری آرژانتینی دارد، خود را با مسیر حرفهای مسی همدل میدید. فریرا نیز پیش از این دو بار تا آستانه طلای المپیک پیش رفته بود: مدال نقره در پیونگچانگ ۲۰۱۸ و مدال برنز در پکن ۲۰۲۲.
همین انگیزه باعث شد پوستر مسی را روی دیوار سالن تمرینش نصب کند؛ یادآوری روزانهای از اینکه برای رسیدن به بالاترین افتخار، باید بهای آن را پرداخت.
سرانجام، ۲۰ فوریه در پارک برفی لیوینیو، همهچیز به ثمر نشست. فریرا در فینالی نفسگیر و با اختلاف تنها ۰٫۷۵ امتیاز، در اجرای پایانیاش ورق را برگرداند و بر سکوی نخست ایستاد؛ مدالی طلایی بر گردن و لبخندی که از سالها انتظار حکایت داشت.
او پس از مسابقه در گفتگو با وبسایت المپیک گفت: «حسی از سرخوشی مطلق دارم. بارها این صحنه را در رویا دیده بودم، اما هنوز هم باورش برایم سخت است که حالا واقعیت دارد. از تیمم و همه کسانی که من را به این نقطه رساندند بینهایت سپاسگزارم. چنین موفقیتی حاصل تلاش یک نفر نیست؛ یک جمع پشت آن ایستاده است. این، لحظه لیونل مسیِ من است. بیصبرانه منتظرم او را ببینم؛ مینشینیم و با هم یک لیوان ماته مینوشیم.»
درخشش در لحظه سرنوشتساز
مسیر رسیدن به طلا آسان نبود. همانگونه که آرژانتین در فینال جام جهانی مقابل فرانسه تا واپسین لحظات جنگید، فریرا نیز باید در حساسترین لحظه بهترین اجرای عمرش را ارائه میکرد. هنری سیلدارو با امتیاز ۹۰٫۵۰ در اجرای دوم پیش افتاده بود و بسیاری از ورزشکاران در تلاش برای ثبت حرکاتی بینقص، زمین میخوردند.
در فرصت آخر، فریرا میدانست که تنها یک اجرای کمنقص میتواند او را به صدر برساند. او پیش از شروع حرکت نهایی، نگاهش را به سکوی مربیان دوخت؛ جایی که یکی از مربیانش و دوست نزدیکش، لایمن کریر، حضور داشتند. پیامی کوتاه دریافت کرد: «تو میتوانی.»
فریرا گفت: «به او گفتم این را تا مغز استخوانم حس میکنم؛ زمانِ من رسیده است. و همینطور هم شد.»
آینده؟
اکنون، در ۳۱ سالگی، پرسش این است که آیا فریرا در المپیک بعدی هم حضور خواهد داشت؟ خودش فعلاً قصد ندارد عجله کند. «میخواهم از همین لحظه لذت ببرم و بعد تصمیم بگیرم. مهمترین چیزی که برایم مانده، رفاقت و همدلی با این گروه است. نمیدانم دوباره کنار هم مسابقه خواهیم داد یا نه، اما بودن در این جمع برایم ارزشمند است.»
فعلاً اما او تنها به جشن گرفتن فکر میکند؛ جشنی که به گفته خودش شاید تا شش صبح ادامه داشته باشد؛ جشنی برای لحظهای که سالها در ذهنش ساخته بود و سرانجام آن را زندگی کرد.
همچنین بخوانید: مثبت شدن تست دوپینگ بهخاطر یک قاشق نوتلا!
