فوتبال، با تمام زیباییهایش، گاهی چهرهای کریه و بیرحم از خود نشان میدهد؛ چهرهای که در آن، فرقی نمیکند دراگان اسکوچیچ آرام باشی یا اروه رنار کاریزماتیک با آن پیراهنهای سفید مشهورش. سرنوشت، برای هر دو، یک «کودتای نرم» در فاصله چند قدمی تا جام جهانی امضا کرده بود.
شوک در ریاض؛ ۵۵ روز مانده به رویا
اروه رنار، مردی که با عربستان طعم پیروزی تاریخی بر آرژانتین مسی را چشیده بود، حالا در یک پیچ تند، از قطار جام جهانی ۲۰۲۶ پیاده شد. باخت سنگین ۴ - صفر مقابل مصر و پس از آن شکست برابر صربستان، کافی بود تا خشم رسانههای سعودی شعلهور شود. آنها معتقد بودند رنار دیگر «جادویش» را از دست داده است. نتیجه؟ یک توافق دوجانبه که بیشتر شبیه به یک اخراج محترمانه بود؛ آن هم درست ۵۵ روز پیش از سوت آغاز بزرگترین تورنمنت جهان.
مردی که قرار بود منجی ایران باشد
برای ما ایرانیها، رنار فقط یک مربی فرانسوی نیست؛ او یک حسرت قدیمی است. زمانی که فوتبال ایران در برزخ پس از مارک ویلموتس دستوپا میزد، نام رنار از فاکساسپورت تا شینهوا به عنوان گزینه نهایی نیمکت ایران شنیده میشد. اما در چرخشی عجیب، قرعه به نام اسکوچیچ افتاد.
شباهتهای تکاندهنده؛ قربانیان نیمکتهای لرزان
حالا رنار به همان نقطهای رسیده که اسکوچیچ در ایران تجربه کرد. هر دو مربی، تیمهایشان را از مسیرهای سخت عبور دادند و بلیت صعود را گرفتند، اما هیچکدام روی صندلیهای لوکس استادیومهای جام جهانی ننشستند. اسکوچیچ قربانی تغییرات مدیریتی و فشار ستارهها شد و رنار، قربانی انتظار بیپایان سعودیها برای نمایشی فراتر از واقعیت.به نظر میرسد در فوتبال خاورمیانه، صعود تضمینی برای ماندن نیست!
بیشتر بخوانید: کجا آقای قلعهنویی؛ خیلی زود ناامید شدید!
