عصر ایران- در سال 1895، دیرینه شناس آمریکایی جورج ریبر ویلند اسکلت تقریبا کامل یک لاک پشت بزرگ آبزی، بدون جمجمه، را در طول رودخانه شایان در داکوتای جنوبی کشف کرد. این کشف در مکانی انجام شد که مربوط به اواخر دوره کرتاسه پایانی است. نمونه کشف شده که اکنون با شماره YPM 3000 در مجموعه های موزه پی بادی تاریخ طبیعی (کنتیکت، آمریکا) نگهداری می شود، توسط ویلند تحت نام علمی آرکلون ایسکیروس توصیف شد و به عنوان هولوتایپ این گونه تعیین شد.
این لاک پشت عظیم قادر به رشد تا طول 4.6 متر و وزن حدود 2200 کیلوگرم بود. ویژگی برجسته آن منقار قلابی و اسکلت چرمی روی دنده ها بوده که آن را به نزدیک ترین خویشاوند لاک پشت چرمی امروزی مشابه می کند.
YPM 3000 در موزه پی بادی
در سال های بعد، گونه ها و نمونه های دیگری از این لاک پشت ها کشف شدند. در 1900، ویلند گونه دوم به نام مارشی را توصیف کرد و در 1902، سومین نمونه تقریبا کامل جمع آوری شد. گونه کوپی نیز ابتدا به جنس پروتستگا تعلق داشت اما بعدا به آرکلون منتقل شد و در 1998 به جنس جدید کانزاستگا تغییر نام یافت.
چهارمین و بزرگترین نمونه تاکنون، با لقب بریگیتا، در 1992 در اوگلالا لاکوتا، داکوتای جنوبی کشف شد و هم اکنون در موزه تاریخ طبیعی وین نگهداری می شود. پنجمین نمونه، یک اسکلت جزئی، در 2002 در داکوتای شمالی نزدیک کوپروستون کشف شد.
این کشفیات دیدگاهی دقیق تر درباره اندازه، ساختار و تنوع این لاک پشت های عظیم دوران کرتاسه فراهم کرده و اهمیت موزه های دیرینه شناسی در حفظ و مطالعه نمونه های فسیلی را نشان می دهد.
همان عکس YPM 3000 ویرایش شده با هوش مصنوعی
گردآوری و ترجمه: مازیار دانیالی
