در نیمه اول دهه ۷۰ به واسطه تغییر سیاستهای فرهنگی دوباره وارد جریان تولید آثار موسیقایی شد و به همین دلیل از او به عنوان یکی از نخستین پیشگامان موسیقی پاپ در سالهای بعد از انقلاب نام میبرند. او در سال ۱۳۷۴ شعری با عنوان «بهار را صدا بزن» سروده سهیل محمودی را خواند که به شکل گسترده از رادیو و تلویزیون پخش شد و نامش سر زبانها افتاد. این اثر به همراه چند قطعه دیگر جزو معدود آثار مناسب صداوسیما برای پخش در بهار بودند.این خواننده بعدها آثار دیگری را هم خواند که از میان آنها «دنیای رنگین» و «خوب من» با استقبال روبهرو شدند و هنوز هم برای بخشی از مخاطبان حالوهوای نوستالژیک دارند. آلبومهای «خوب من»، «عسل» و «آدم برفی» نیز آثاری هستند که از او منتشر شدهاند.
او در سالهای پایانی عمر، کمتر در محافل عمومی و مارکت تجاری موسیقی دیده میشد. سپهر در پاسخ به علت این کمکاری، با صراحت بیان کرده بود که هرگز حاضر نیست کارنامه کاریاش را فدای موجهای زودگذر و تجاری موسیقی امروز کند. او اعتقاد داشت موسیقی گذشته بر پایه ملودیهای عمیق و اشعار پرمحتوا استوار بود، درحالیکه سرعت بالای تولید در دوران کنونی، اصالت را از آثار سلب کرده است. او زندگی را فرصتی کوتاه برای اثرگذاری میدانست و همواره اشاره میکرد که ارزش یک انسان و یک هنرمند، به طول عمر او نیست، بلکه به ردپای زیبایی است که از خود به جا میگذارد.او مرگ را به عنوان یک قانون طبیعی و حق پذیرفته بود و هراسی از آن نداشت؛ چرا که باور داشت پرونده یک هنرمند واقعی با مرگ جسمانی بسته نمیشود. به عقیده او، تا زمانی که صدایی یا ترانهای از یک خواننده در خاطرات و زمزمههای مردم جریان دارد، آن هنرمند همچنان نفس میکشد و به جاودانگی دست یافته است. مراسم خاکسپاری این خواننده پاپ امروز سهشنبه ۲۹ اردیبهشت در قطعه هنرمندان بهشت زهرا برگزار میشود.
