بیان پیرانی اظهار کرد: این محوطه با ابداعات و نوآوریهایی در صنایع کشاورزی، دامداری و معماری، در طول سه دوره فرهنگی خود، بشر را به سوی تشکیل تمدنهای مقتدر سوق داد.
به گزارش ایسنا، وی خاطرنشان کرد: این تپه یکی از محوطههای شاخص دوره روستانشینی اولیه (نوسنگی) در دهلران است، این استقرار جزو نخستین دهکدههای دائمی در منطقه و یکی از اولین روستاهای تشکیلشده در ایران در هزاره هشتم پیش از میلاد به شمار میرود.
کارشناس میراث غفرهنگی، گردشگری و صنایع دستی استان ایلام بیان کرد: پس از گذشت بیش از ۴ دهه از فعالیتهای باستانشناسی صورتگرفته در این محوطه، باستانشناسان برای حفظ و حراست از این اثر بینالمللی در مدت ۲۰ شبانهروز، اقدام به تعیین اثر و حریم آن کردند.
پیرانی افزود: وسعت نتایج بهدستآمده از این گمانهزنی نشان داد که نظریه فرانک هول و همکارانش مبنی بر وسعت یک هکتاری علیکش نادرست بوده و عرصه اثر با احتساب محیط داخلی آن و با شکل هندسی هشتضلعی طراحی شده و بیش از ۳ هکتار وسعت دارد.
وی گفت: تراکم آثار در دور اول گمانهزنی که تقریباً به داخل اراضی کشاورزی کشانده شده بود، ختم شد اما پراکندگی آثار در اطراف تپه نیز در دو بخش شرقی و غربی چشمگیر بود.
پیرانی یادآور شد: با استناد به این موضوع، در گمانهزنیهای شماره ۲۳ و ۱۹، حجم آثار بهدستآمده نسبت به دیگر گمانههای قبلی بیشتر بود و هیئت با بررسی بیشتر، بیضی بودن شکل تپه را اعلام کرد.
وی گفت: در بخش جنوبی و شمالی در سطح گمانهها، ابزارهایی از جنس ابسیدین به دست نیامد، دلیل آن هم این است که در دورههای فرهنگی تپه «علیکش» و «بزمرده»، استقرار در تپه بیشتر بوده و گسترش تپه در این زمان محدود بوده است.
