عصر ایران - پیش از آنکه هوش مصنوعی و نرمافزارهای مدرن، سیمای صنعت خودرو را تغییر دهند، طراحان خودرو دههها پیش از زمان خود به دنبال تصویرسازی برای آینده بودند. در دهه ۱۹۱۰ و ۱۹۲۰، در حالی که بیشتر خودروها شباهت زیادی به کالسکههای موتوردار داشتند، برخی طراحان به دنبال اتاقهای بسته و اشکال آیرودینامیک بودند. با گذر به دهه ۱۹۳۰، مدلهای خاصی مانند دایمکشن و فانتوم کورسیر استانداردها را جابجا کردند.
پس از جنگ جهانی دوم، صنعت خودرو به شدت از دنیای هوانوردی و مسابقات فضایی تأثیر پذیرفت. این دوران شاهد ظهور ویژگیهایی چون بالههای دمدار، کابینهای حبابی و حتی موتورهای توربین بود. شرکتهای بزرگی نظیر جنرال موتورز و فورد، مفاهیمی چون سیستمهای خودران و کنترلهای جویستیکی را در نمایشگاهها معرفی کردند. در دهه ۱۹۷۰ نیز طراحیها به سمت بدنه گُوهایشکل و پروفیلهای فوقکوتاه متمایل شد که گویی مستقیماً از صحنه فیلمهای علمی-تخیلی برداشته شده بودند.
آنچه این مفاهیم را امروزه ارزشمند میکند، فرآیند خلق آنهاست؛ دورانی که خبری از تونلهای باد پیشرفته یا طراحی دیجیتال نبود. اکثر این مدلها از اسکچهای دستی و مدلهای گلی آغاز میشدند. طراحان آن زمان با استفاده از ابزارهای ساده مکانیکی، رویای سال ۲۰۰۰ را میبافتند؛ ایدههایی که امروزه به شکلی شگفتآور، هم جاهطلبانه به نظر میرسند و هم با منطق مهندسی مطابقت دارند.
