به گزارش ایرنا؛ از نخستین ساعات صبح، خیابانها لبریز از جمعیتی بود که آمده بودند تا با «رهبر شهیدِ امت» وداع کنند، وداعی نه از سر تشریفات، بلکه برخاسته از دلتنگی مردمی که سالها، آرامش خود را مدیون مجاهدت خاموش ایشان میدانستند.
پرچمها در میان اشکها بالا بود، صلوات با بغض درهم میآمیخت و میلیونها نفر در سکوت و سوگ، روایت مردی را مرور میکردند که هیچگاه خود را فراتر از مردم ندید.
رهبری که از «جانِ ناقابل» سخن میگفت، اما امروز فقدانش نشان داد که برای این سرزمین، چه سرمایه بزرگی بوده و شاید راز ماندگاری این چنین بزرگ مردی در اذهان جهانیان همین باشد؛ اینکه امنیت را نه در سخن، بلکه در میدان معنا کرد، بیآنکه نامی بخواهد یا از فداکاریِ خود سخن بگوید.
بسیاری از مردم، شاید هیچگاه جزئیات روزهای سخت انقلاب اسلامی در مقابله با توطئه های شوم دشمنان را ندانند، اما نتیجه آن ایستادگیها را زندگی کردند؛ شبهایی که با امنیت به صبح رسید، کودکانی که دور از صدای جنگ خوابیدند و وطنی که استوار ماند.
رهبر شهید امت، بزرگمردی بود که مسوولیت را امانت میدانست، نه امتیاز و جایگاهش را خدمت میدانست، نه برای دیده شدن و شاید به همین دلیل است که امروز، مردم در وداع با ایشان، تنها برای یک فرمانده یا یک چهره سیاسی اشک نمیریزند. آنها برای بخشی از احساسِ امنیتِ خود عزادارند.
برای مردی که سالها، بیادعا، سایه آرامش را بر سر این سرزمین نگه داشت و عمق درک این ویژگی را در میان جمعیت از صدای بعض آلود پیرمردی شنیدم که میگفت: «عزیز ایران رفت تا ما بمانیم...»
آری؛ مراسم امروز تشییع پیکر مطهر آقای شهید ایران فقط بدرقه یک پیکر نبود، روایت عشق یک ملت بود به کسی که خود را وقف مردم کرد و خیابانها، از جمعیتی موج میزد که هرکدام خاطرهای از آرامش این سالها را در ذهن داشتند، آرامشی که آسان به دست نیامده است.
در میان این ازدحام میلیونی، بسیاری شاید هیچگاه میدانهای نبرد را ندیده باشند اما در امنیت زندگی کردند و حالا، در سوگ مردی ایستاده بودند که سهم بزرگی از این امنیت را بر دوش کشیده بود.
رفت، اما نامش، در حافظه این سرزمین خواهد ماند، در دل مادرانی که امنیت فرزندانشان را مدیون آن ایستادگیها میدانند و در چشمهای نسلی که فهمید برای ماندن وطن، آقای شهید ایران هم از جان خود گذشت.
«جانِ ناقابلی دارم، فدای وطنم...» شاید این فقط یک جمله بود، اما حالا، به وصیت نانوشته رهبری تبدیل شده که بیادعا رفت تا ایران بماند.
