به گزارش ایرنا، همزمان با موعدِ تشییع پیکر رهبر شهیدمان، کوچهها و خیابانهای شهر و روستا استان، رنگ و بوی دیگری به خود گرفته است. این بار، نه با شعار، که با «قلم» و یک «برگه سفید»، مردم برای وداع با رهبر شهیدشان آماده میشوند.
در میان قشرهای مختلف جامعه، از پزشکان و پرستاران در مراکز درمانی تا کشاورزان، باغداران و دامداران در پهنههای روستایی و حتی رانندگان در شریانهای مواصلاتی شهر، سراغِ حرفهای ناگفتهای رفتیم که قرار است در قالب یک «نامه» به دست تاریخ برسد.
در مراکز درمانی، جایی که پزشکان و پرستاران هر روز با درد و درمان درگیرند، نوشتنِ این نامه رنگ و بوی دیگری دارد. آنها که با دستانی لرزان، اما استوار، برگه را به دست میگیرند، میگویند: «دردِ از دست دادنِ رهبری که برای ما همچون پدری مهربان بود، مرهمی جز وفاداری به آرمانهایش ندارد.»
در روستاها، روایت متفاوت است. کشاورزان و باغداران که عمری را با رنجِ برنج و میوه و در پیوند با خاکِ این وطن گذراندهاند، بر برگه سفید واژههایی را نقش میزنند که از عمقِ جانشان برمی آید. کلامشان ساده است، اما به وسعتِ کوه و دشت، ریشه در ارادت به رهبری دارد که راهِ استقامت را به آنها آموخت.
در متنِ هیاهوی شهر، آنجا که چرخِ زندگی میچرخد، رانندگانی که جادهها را زیر پا دارند، برای لحظهای ایستادهاند. آنها پشتِ فرمان، به چراغی نگاه میکنند که به نامِ رهبر شهیدمان روشن ماند؛ چراغی که حالا باید با دستهای همین مردم روشن بماند.
تمامِ این جملههای پراکنده، تمامِ این اشکها و تمامِ این ارادت ها، تنها قطعاتی از یک پازلِ بزرگتر است. مردم میدانند که این نامهها تنها واژههای روی کاغذ نیستند؛ بلکه بیعتی دوبارهاند.
در روزِ تشییع، تمامِ این کلمات، در کنار هم قرار میگیرند و فریادی یکپارچه خواهند شد. رهبرِ ما رفت تا امنیت، عزت و استقلالِ این کشور بماند؛ و حالا این ما هستیم که با قدمهای خود در روزِ بدرقه، این نامه را به دستِ تاریخ میرسانیم؛ تا نسلهای آینده بدانند که این ملت، چگونه به عهدِ خود با رهبرِ شهیدش وفا کرد.
به گزارش ایرنا، در پی حملات کور دولت جنایتپیشه آمریکا و رژیم منحوس صهیونیستی به مناطقی در محدوده خیابان پاستور و بیت رهبر معظم انقلاب اسلامی، اسوه ایمان، جهاد و مقاومت حضرت آیتالله خامنهای روز شنبه ۹ اسفند ۱۴۰۴ به فیض رفیع شهادت نائل آمدند.
خلف صالح روح خدا که در بیش از ۳۷ سال رهبری داهیانه پیشتازی و پرچمداری واقعی جبهه اسلام را عهدهدار شد و با شجاعت مثالزدنی و ایمان راسخ خود فصل نوینی از حکمرانی را در تاریخ اسلام رقم زد و تا آخرین لحظه حیات مبارک و تاریخساز خود در برابر کفر و طاغوت و استکبار راهبری امت اسلامی را عهدهدار بود.
پس از انتشار خبر شهادت امام خامنهای رهبر معظم انقلاب اسلامی حوالی ساعت پنج صبح روز یکشنبه ۱۰ اسفند ماه، خیل عظیم دوستداران امام امت پس از أقامه نماز صبح در مساجد سراسر کشور به صورت خودجوش به خیابانها آمدند و در سوگ مقتدای خود گریستند، تا نشان دهند که مسیر استقلالخواهی ملت ایران پس از رحلت امام خمینی(ره) و شهادت امام خامنهای رضواناللهعلیه زندهتر از هر زمان دیگری است و با رجعت مقتدایشان، پرچم انقلاب بر زمین نخواهد ماند، و بیرقی که پای آن خونهای عزیز زیادی ریخته شده به دشمن آمریکایی ـ صهیونی خواهد فهماند که اینجا ایران است، سرزمین دلیران.
امام خامنهای بارها و بارها در سخنان خود از آرزوی خود از شهادت گفته و در بخشی از صحبتهای خود خطاب به خانواده شهدا تاکید کرده بود که ای کاش -و این دعایی ست که از قلب ما بر میآید- ای کاش که مرگ ما هم مثل مرگ فرزندان شما باشد.
