به گزارش خبرگزاری صداوسیما، حسین پارسایی، کارگردان تئاتر، در پی حمله دشمن آمریکاییصهیونی به خاک ایران و آغاز بهار، یادداشتی را منتشر کرد.
در یادداشت حسین پارسایی آمده است:
«چو ایران نباشد، تن من مباد
این روزها، نام ایران بیش از همیشه در دلها تکرار میشود؛ نه فقط بهعنوان یک سرزمین، که بهعنوان خانهای که با جان، با خاطره و با ریشههای عمیق در وجودمان تنیده شده است.
در روزهایی که بوی جنگ در هوا پیچیده و اضطراب مهمان ناخواسته لحظهها شده، معنای «وطن» از همیشه پررنگتر است.
در این میان، تصویرها دیگر فقط از برابر چشم نمیگذرند؛ زخم میشوند و در ذهن میمانند.
مدرسهای در میناب، که بهجای خندههای کودکانه، داغ دانشآموزان شهید را بر دل دارد،
بیمارستانها، که باید مأمن درمان باشند، اما نشانی از رنج و ویرانی گرفتهاند،
منازل مسکونی که دیگر سرپناه نیستند، بلکه حکایت تهاجمی ظالمانهاند،
و سالنهای تئاتر که چراغشان برای زندگی روشن بود، اما حالا در سکوتی سنگین فرو رفتهاند.
اینها فقط مکان نیستند؛
پارههایی از جان ایراناند که زخمی شدهاند،
و نامهایی که از میانشان، به یاد شهیدان، در حافظه این سرزمین ماندگار خواهد شد.
وطندوستی در این روزها نه یک شعار، که رفتاری است جاری در نگاهها و حضورها؛ در همین ماندن، در همین کنار هم بودن. مردمی که میدانند ایران، با همه زخمهایش، هنوز باید بماند.
بهار امسال، بهاری دیگرگونه است؛ فصلی که با سایه جنگ آغاز شد و شکوفههایش در دل نگرانیها جوانه زد.
اما همین بهار، در دل خود پیامی دارد؛ اینکه حتی در سختترین روزها، زندگی راه خود را پیدا میکند و امید خاموش نمیشود.
ایران امروز بیش از همیشه نیازمند همین همدلی و ایستادگیست؛ سرزمینی که بارها از دل طوفان گذشته و همچنان پابرجاست.
ما وارثان همان ریشهایم؛ ریشهای که خم میشود، اما نمیشکند.»
