به گزارش خبرنگار فرهنگی تابناک، روز ششم فروردین بود که مردم تبریز، تعدادی از شهدای نبرد رمضان را در گلزار شهدای وادی رحمت به خاک سپردند. روز عجیبی بود. در بلندگو اعلام میشد خانوادگی فلانی! و بعد چند پیکر پیچیده در پرچم ایران را میآوردند و در مزارهایی که کنار هم بودند، قرار میدادند.
یکشنبه ۱۰ فروردین بود که به اینجا رسیدم و خود را به گلزار شهدای تبریزیها رساندم؛ به طمع دیدن چند غواص شهید از کربلای ۴ رفته بودم و با فوجی از شهدای جدید و قدیم اینآرامستان باصفا روبرو شدم؛ هم شهدای دفاع مقدس بودند، هم شهدای مدافع حرم، هم جنگ ۱۲ روزه، هم خلبان شهید مهدی فیروزمند که بهتازگی در همدان شهید شد، هم شهدای نبرد رمضان!
بین شهدای دفاع مقدس ۱۲ روزه و دفاع مقدسی که در آن به سر میبریم، دیدن چند منظره دل هر ایرانی واقعی را آتش میزند؛ یکی، آنخانممعلم جوانی که با ترکش و موج انفجار بمبهای آمریکایی و اسرائیلی شهید شده و دیگر مزارهای خانوادگی شهدایی که کنار هم آرمیدهاند و کودکانشان هم تقدیم ایران شدهاند.
دو خانواده را بین شهدای جنگ رمضان دیدم که در گلزار شهدای وادی رحمت آرمیدهاند؛ یکیشان خانواده همان حلمایی است که همه اعضای خانوادهاش رفتند و خودش ماند و فیلم از زیر آوار نجاتدادنش را دیدیم.
قبرها تازهاند و هنوز سنگ ندارند. شاهد عینی تدفین اینشهدا که خودش یکی از غواصان کربلای ۴ بود، درباره تدفین اینشهدای خانوادگی میگفت لحظات عجیبی بود! اسم خانوادهها را صدا میزدند و پیکرها یکی یکی میرسیدند و در مزارها به خاک سپرده ميشدند! خانوادههایشان خیلی درد کشیدند.
خانوادههای شهدای جنگ ۱۲ روزه و همین دفاع مقدس رمضان به مناسبت ایام نوروز سر خاک عزیزانشان آمده و سبزه و دیگر عناصر سفره هفتسین گذاشتهاند. چند روز پیش در قطعه جدیدی در بهشتزهرای تهران هم حاضر شدم و خانوادههای مذهبی و غیرمذهبی و با حجاب و بیحجابی را دیدم که با نوحههای مداح و مرثیهخوان حاضر گریه میکردند و به سینه میزدند. واقعا جو سنگینی بود و در آنلحظات از خودم پرسیدم یعنی واقعا تا زمانی که انتقام خون اینشهدا را نگرفته باشیم، کسی جرات دارد از مذاکره و کوتاهآمدن دم بزند و تا آخر خون نرود؟
هنگام زیارت اینشهدا فقط باید همانجملهای را گفت که تبریزیها و آذریزبانها به یاد و احترام استاد شهریار میگویند: «یالان دونیا!»
خانواده حلما اینجا هستند
صادق وفایی
