به گزارش ایرنا، غوغا بیات، عکاس سینما، در واکنش به حمله رژیم صهیونیستی و آمریکا به خاک وطن، بجای شات دوربین، دست به قلم برد. در ادامه این متن را میخوانیم.
من از تو می آموزم
نگرانم،
تنت درد میکند. زخم خوردهای
با زبان متانت به من میگویی
سختتر از اینها را دیدهای و تلختر را تجربه کردهای
من شتاب زدهام و نمیشنوم
به روی خودت نمیآوری و تابآوری را بار دیگر تمرین میکنی
تو میدانی ایام سخت گذرا هستند و روزهای امن در راه
من در خودم فرو میروم و تو را مرور میکنم
تو یگانه مادر منی
لیک من تنها فرزند تو نیستم
اما آیا من که گاهی سرکش بودهام و گاه بد قلق و ناسپاس برای تو فرزندی هستم که از داشتنش به خود ببالی؟ نمیدانم
من را دیدهای؟
آیا تو همیشه با من مهربان بودهای؟ نه
اما آیا تو به هر دلیلی از من روی برگرداندهای ؟ هرگز
تو به وسعت تاریخ همه جور فرزندی داشتهای
یکی خلف، دیگری ناخلف
یکی وفادار، بعضی از تو دل بریده
یکی به تو پشت کرده و بیشمار در عشق به تو دست از جان شسته
آیا اما همه را به یک چشم دیدهای؟
در شک و تردید که پاسخام را خواهی داد یا نه از خودم خارج شدم،
بالا رفتم،
پرواز کردم
دیدم چگونه با استقامت، صبوری و درایت روزگار سخت را گذراندهای و هم زمان با دریاهایت، کوههایت و خاک سخاوتمندات ما را در آغوش گرفتهای و پناه دادهای.
آنگاه دانستم که تک تک ما را، با همه تفاوتهایمان به یک چشم مینگری و عاشقانه دوستمان داری.
ایران من،
برقرار بمانی که این بار نیز با سربلندی در جهان خواهی گفت
ایستاده و پا برجا تویی تو
و من از تو میآموزم
