به گزارش خبرگزا ی صدا و سیما محسن بهاری در یادداشتی نوشت: یک نفر با دیدن «رستگاری در گاندی» لحظهای مکث کند، برایم کافی است.
«وقتی قرار شد در مجموعه «اهل ایران» باشم، نه از سر شجاعت بود، نه برای قهرمانبازی؛ بیشتر یک حس سادهی درونی بود که میگفت بهتر است بیتفاوت نمانم. انگار وجدانم با همین اندازه مشارکت هم آرامتر میشد. با خودم گفته بودم اگر حتی یک نفر با دیدن این فیلم لحظهای مکث کند و برداشتش از ماجرا کمی تغییر کند، برای من کافی است.
شبها کار میکردیم، زیر آسمانی که هر لحظه ممکن بود با عبور جنگندهها ناآرام شود. یکبار موشکی آنقدر نزدیکمان فرود آمد که زمین زیر پایمان به شدت لرزید. ترس در چشمها بود، اما همان شب پلان آخر سکانس را هم گرفتیم.
چند شب بعد، واکنشها فرق کرده بود؛ صداها دیگر آنقدر غافلگیرکننده نبودند. بین نور آتش و گرد و خاک، هم کار میکردیم و هم، گاهی میخندیدیم؛ انگار آدم بهمرور با شرایط کنار میآید.
در آن روزها چند گروه همزمان کنار هم کار میکردند، بدون تنش و بهانهجویی. تجربهای بود که نشان میداد آدمها در موقعیتهای سخت، بیشتر هوای هم را دارند. شاید این تنها چیزی بود که آن فضا را برایمان شیرین و به یاد ماندنی میکرد.»
