همشهری آنلاین، فرخنده رفائی: تراش دندان برای نصب روکش، یکی از زمانبرترین مراحل درمانهای دندانپزشکی است و معمولا به چند جلسه مراجعه نیاز دارد. حالا محققان سوئیسی با ساخت یک روبات مینیاتوری امیدوارند این فرآیند را کوتاهتر، دقیقتر و راحتتر کنند.
به گزارش پاپسای، گروهی از مهندسان دانشگاه بازل سوئیس راهکاری ارائه کردهاند که میتواند این روند طولانی را متحول کند. آنها روبات کوچکی به نام Miniature Intraoral Robot (MIR) ساختهاند که ابعادی در حد یک چوبپنبه بطری دارد و پس از اسکن دندان، قادر است بخشهای موردنیاز را برای نصب روکش با دقت بالا تراش دهد. در این روش، دندانپزشک میتواند همزمان سفارش ساخت روکش را نیز ثبت کند و در نتیجه تعداد جلسات درمان کاهش یابد.
این روبات حدود ۴.۳ سانتیمتر طول و ۲.۵ سانتیمتر عرض دارد. موتور و سامانه کنترل آن خارج از دهان قرار گرفته و از طریق کابلها، شفتهای انعطافپذیر و لولههای باریک به بخش عملیاتی متصل میشود. به گفته پژوهشگران، نیرویی که مته روبات هنگام تراش دندان وارد میکند کمتر از پنج نیوتن است؛ فشاری که تقریبا معادل وزن یک بطری نیملیتری آب است و برای بیمار آزاردهنده نخواهد بود.
«یوکیکو توموکا»، پژوهشگر روباتیک دانشگاه بازل، میگوید این دستگاه به اندازهای کوچک طراحی شده که بهراحتی در دهان بیمار قرار بگیرد و حتی اگر بیمار سر خود را حرکت دهد، روبات نیز همراه او جابهجا میشود و موقعیت خود را حفظ میکند.
بیشتر بخوانید:
- رباتهای جراح صاحب حس لامسه شدند | فناوری تازه برای شناسایی تومور
- «چاقوی سوئیسی»، جراحی روباتیک را وارد فاز جدیدی کرد + فیلم
در این سامانه، ابتدا یک مته بزرگتر سطح بالایی دندان را تراش میدهد و سپس متهای باریکتر عملیات تراش از کنارهها را انجام میدهد تا دندان برای نصب روکش آماده شود.
پژوهشگران تاکنون عملکرد MIR را روی دندانهای مصنوعی ساختهشده از رزین و سرامیک آزمایش کردهاند. نتایج نشان میدهد حتی بدون استفاده از حسگرها یا سامانههای اصلاح خودکار، میزان خطای موقعیتیابی این روبات کمتر از ۰.۲ میلیمتر بوده است؛ دقتی که به گفته محققان با افزودن دوربین و حسگرهای پیشرفته، باز هم افزایش خواهد یافت.
گام بعدی این پروژه، کوچک نگه داشتن ابعاد روبات در عین افزودن تجهیزات جدید است. این قابلیتها به MIR امکان میدهد حتی اگر هنگام کار برای مدتی برق قطع شود یا فرآیند متوقف شود، پس از راهاندازی دوباره موقعیت خود را تشخیص دهد و عملیات را دقیقاً از همان نقطه ادامه دهد.
اگر این فناوری پس از طی مراحل آزمایش بالینی به مطبهای دندانپزشکی راه پیدا کند، میتواند مدت درمان، تعداد مراجعات بیماران و حتی میزان خستگی ناشی از درمانهای ترمیمی را به شکل قابل توجهی کاهش دهد.
