او با یادی از سفرهای مشترکشان توضیح داد: ما خیلی سفر کردیم. از خراسان، گیلان، مازندران، آذربایجان، کردستان، خوزستان، هرمزگان، یزد، کرمان و کاشان. زیر این آسمان، آسمان ایران، این اندوخته کمی نیست. این سرمایهای است که به همراه دوستی با محمدرضا و علی، حاصل شد. ما خیلی کار کردیم، کتابهای بسیاری تولید کردیم، اما حالا که این دوستان عزیزمان را از دست دادهایم، حسی مشابه همان بازرگان را دارم که میشنود هیچ کشتیای دیگر در هیچ دریایی برایش نمانده است.
حقیقی گفت: حس من این است که باید از این اندوختههایی که هنوز دارم مراقبت کنم. دوستان عزیزم، استادان گرامیام که همچنان در کنارم هستند. این سرمایهها را باید قدر دانست و از آنها مراقبت کرد؛ زیرا هیچ سرمایهای برای من جز این دوستان وجود ندارد. من نمیتوانم این اندوختهها را رها کنم، باید همچنان در این کشتی دریا با آنها باشم.
آیدین آغداشلو نیز در این مراسم گفت: به نظر من او مهمترین طراح نسل خود بود و با وجود حضور استادان بزرگی در حوزههای مختلف، شیوهای که خسروی در طراحی داشت، بهویژه در نحوه پر و خالی گذاشتن فضاها، بینظیر بود.
آغداشلو با این تاکید که در ایران نظیری برای قدرت قلم و مهارت او به یاد ندارد، افزود: با وجود تجربه و آموختن نزد استادان بزرگ، معتقدم او «چیز دیگری» بود و اگر اختلاف سنی وجود نداشت، حتما از شاگردانش میشدم. او طبیعتی بسیار ملایم و مهربان داشت و در تمام سالهای آشنایی، رفتاری دلپذیر و صمیمی با من داشت، بهگونهای که هر دیدار، گویی ادامه دیدار قبلی بود.
داریوش فرهنگ بازیگر و از دوستان قدیمی زندهیاد خسروی در این مراسم گفت: آثار ماندگاری که از خسروی بهجا مانده، از جمله پرترههای چهرههای فرهنگی و هنری و مجموعههایی مانند «رویای قرنطینه»، گویای تلاش و جایگاه او در هنر معاصر ایران است. او هنرمندی متواضع، مهربان و بهدور از هرگونه تنگنظری بود و همین ویژگیها در کنار تواناییهای هنری، او را متمایز میکرد.
